متن درباره ایران وطن در روزانه برای شما وطنپرستان عزیز آماده شده است. متنهای ادبی و شعری درباره ایران به عنوان وطن، یکی از مهمترین جلوههای میهنپرستی در فرهنگ و ادبیات فارسی هستند. این متون نه تنها عشق عمیق به سرزمین، تاریخ، فرهنگ و مردم ایران را بیان میکنند، بلکه نقش کلیدی در تقویت حس هویت ملی، اتحاد و مقاومت در برابر سختیها دارند.
متن های وطن پرستی ایران
جان من فدای وطن و مام میهن که
تمام روح و قلبم در ریشه و خاک آن،
جای گرفته است
وطن، تو را دوست دارم
و برای ذره ذره خاکت،
وجود خویش را وقف خواهم کرد…
فرانسه بمیرد، زیبایی میمیرد!
آلمان بمیرد، قدرت میمیرد!
بریتانیا بمیرد، سیاست میمیرد!
عربستان بمیرد، خیانت میمیرد!
ایران بمیرد، تمدن میمیرد!
تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم تو…
سایه بانی دارم که سه رنگ است و به آن می بالم
سبز چون فصل قناری و دل هر عاشق
سرخ چون غیرت مردان نجیب
و سفیدی که تبارش نور است
از پلیدی دور است
کمترین قیمت نامش جان است
پرچم ایران است..
وطن یعنی گذشته حال فردا
تمام سهم یک ملت ز دنیا
وطن یعنی چه آباد و چه ویران
وطن یعنی همین جا یعنی ایران
مردم ایران مردمانی ثابت قدم، مهمان نواز، مهربان و متین، آزاد مرد و آزادی خواه
و مردمانی هستند که در طول تاریخ کمتر ملتی را می توان با آن ها مقایسه کرد.
به ایران و ایرانی باید بالید که بزرگ مردانی همچون
حافظ و سعدی و فردوسی، بوعلی سینا و ذکریای رازی، کوروش و داریوش و…
را در دل خود جای داده است.
کسانی که داشتن یکی از آن ها هم برای هر ملتی افتخار بزرگی است
و کمتر شهر و دیاری را می توان یافت که از وجود این همه عالم و دانشمند بهره مند بوده باشد.
ایران پر است از عاشقان، این گنجهای بیشمار
مرزی است پر گوهر ولی، با رنجهای بیشمار
چطور میتوانم
حتی یک روز را دور از وطن به سر ببرم،
در حالی که قلب من تنها در این خاک میتپد.
من به کشورم با تاریخ کهن و فرهنگ اصیل خود افتخار میکنم
و خود را سرباز وطن میدانم.
ما عاشق ایرانیم پس درخانه میمانیم…
ایران فقط یک نام روی نقشه نیست؛ خاطرهایست که در زبان، در کوهها، در دشتها و در صدای مردمش جاریست. وطن یعنی جایی که ریشهها شکل میگیرند، حتی اگر شاخهها دور شوند. ایران، خانهایست که انسان همیشه به آن تعلق دارد، چه نزدیک باشد چه دور.
عکس نوشته وطنم ایران
وطن یعنی جایی که تاریخ نفس میکشد. ایران، سرزمینیست که قرنها ایستاده، جنگ دیده، شعر گفته و دوباره برخاسته است. این خاک فقط زمین نیست؛ حافظه جمعی مردمیست که یاد گرفتهاند دوام بیاورند.
ایران را نمیشود فقط دید، باید حس کرد. در لهجهها، در آیینها، در سکوت کویر و غرور کوهستان. وطن یعنی پیوندی ناگسستنی میان گذشته و آینده، میان آنچه بودهایم و آنچه هنوز میتوانیم باشیم.
ایران وطن من است؛ با تمام زخمها و شکوهش. سرزمینی که درد را شناخته، اما تسلیم نشده. هر نسل در آن چیزی ساخته و چیزی را حفظ کرده است. این استمرار، معنای واقعی وطن است.
وطن یعنی جایی که حتی نقدش از عشق میآید. ایران را دوست داشتن، فقط تحسین نیست؛ مسئولیت است. مسئولیت دیدن، فهمیدن و تلاش کردن برای بهتر شدن.
ایران سرزمین تضادهاست؛ سخت و مهربان، قدیمی و زنده، زخمی و امیدوار. همین تضادهاست که آن را واقعی و ماندگار کرده است. وطن یعنی پذیرفتن همه این چهرهها.
در هر گوشه ایران، داستانی پنهان است. از کوچههای قدیمی تا دشتهای خاموش، همه چیزی برای گفتن دارند. وطن یعنی گوش دادن به این صداهای خاموش و احترام به آنها.
ایران نه فقط در خاک، که در زبان و فرهنگ زنده است. واژهها، شعرها و روایتها، ستونهای این خانهاند. وطن یعنی حافظهای که نسل به نسل منتقل میشود.
وطن یعنی جایی که حتی دوری از آن هم نوعی بودن است. ایران در دل کسانی که رفتهاند هم زنده مانده؛ چون وطن، مکان نیست، معناست.
ایران سرزمین ایستادن است. ایستادن در برابر فراموشی، تحقیر و خاموشی. این ایستادگی، هویت مردمیست که یاد گرفتهاند بمانند.
وطن یعنی ریشههایی که حتی در سختترین خاکها رشد میکنند. ایران سرزمینیست که به مردمش یاد داده دوام بیاورند و دوباره بسازند.
ایران مجموعهای از صداهاست؛ صدای شعر، اعتراض، دعا و امید. وطن یعنی شنیدن همه این صداها، حتی آنهایی که آراماند.
وطن فقط گذشته نیست؛ آیندهایست که هنوز نوشته نشده. ایران جاییست که میشود دوباره تعریفش کرد، اگر مسئولانه نگاهش کنیم.
ایران را نمیشود ساده دوست داشت؛ این عشق، آگاهانه است. وطن یعنی شناختن دردها، اما امید را از دست ندادن.
وطن یعنی جایی که نامش با هویت گره خورده. ایران بخشی از تعریف ماست، حتی وقتی از آن دوریم.
ایران خانهایست که نسلها در آن زندگی کردهاند، جنگیدهاند، عاشق شدهاند و رؤیا ساختهاند. این انباشت زندگی، وطن را معنا میکند.
وطن یعنی حافظه مشترک. ایران پر از یادهاییست که هر کدام بخشی از ما را ساختهاند.
ایران سرزمین تعادل میان سنت و تغییر است. وطن یعنی یاد گرفتن چگونه گذشته را حفظ کنیم و آینده را بسازیم.
وطن یعنی مسئولیت جمعی. ایران فقط متعلق به دیروز نیست؛ متعلق به فرداست و به انتخابهای امروز ما.
ایران زخمیست، اما زنده. وطن یعنی امید داشتن حتی وقتی همه چیز سخت است.
وطن یعنی خاکی که نامش در دل آرام میگیرد. ایران چنین خاکیست.
ایران سرزمین روایتهاست. هر انسان، بخشی از داستان وطن را با خود حمل میکند.
وطن یعنی پیوندی که گسسته نمیشود. ایران، حتی در سکوت، ما را صدا میزند.
ایران سرزمین مقاومت نرم است؛ مقاومت فرهنگی، زبانی و انسانی. این ماندگاری، جوهر وطن است.
وطن یعنی خانهای که همیشه میشود به آن برگشت، حتی اگر فقط در ذهن باشد.
ایران تنها یک جغرافیا نیست؛ تاریخ زندهایست که هنوز ادامه دارد.
وطن یعنی جایی که درد و امید همزمان وجود دارند. ایران چنین جاییست.
ایران، وطن من، جاییست که پرسشها مهماند و آینده هنوز ممکن است.
وطن یعنی باور به امکان تغییر. ایران بدون این باور، فقط خاک بود.
ایران یعنی ریشه، هویت و مسئولیت. وطن یعنی جایی که باید برایش فکر کرد، نه فقط احساس داشت.
مهم است که به وجود کشورمان افتخار کنیم ؛
ولی مهمتر از آن این است که :
“کاری کنیم” کشورمان به وجودمان افتخار کند …
عشق به وطن و وطن پرستی،
مانند عشق به فرزند،
مقدس و جاودانه است
و نمی توان هرگز از آن دست کشید
جملات عشق به وطن
جملات زیبا درباره کشور ایران
لباسِ پروازم
کفنم !!
مرا
اما
بپیچانید در
پرچمِ میهنم ایران !!!
سرود ملی و به اهتزاز درآمدن پرچم قشنگ کشورمان ایران
در عرصه های بین المللی افتخاری است
که با شوق و ذوق می توان چنین صحنه ای دلربا و وصف ناشدنی را به نظاره نشست.
وقتی پرچم ایران در زمینه های مختلف به اهتزاز درمی آید و به اوج خود می رسد،
آنجاست که می توان حس غرور گرفته و به ایرانی بودن خود عشق ورزید.
وطن پاره تن من،
برای برافراشته نگه داشتن پرچم تو،
از هیچ تلاشی فروگذار نمیکنم…
هرگز این جمله زیبا نرود از یادم
جسم من زره ای از خاک
وطنم ایران است …….
به جا گذاشتن فرهنگ مردمان ایران بر صحنه تاریخ کاری بود که تنها از ایران و ایرانی بر می آمد.
این فرهنگ جاویدانه و غنی قابل قیاس با فرهنگ های ملل مختلف نیست.
ما همگی به خود می بالیم که ایرانی هستیم و در سرزمینی زیست می کنیم
که با عشق و امید به آینده، زندگی خود را با جان و دل ادامه می دهیم.
شورانگیز ترین مهر،
دلدادگی به زادگاه است..
وطن، پاره تن من،
کوه های سر به فلک کشیده ات
آرزوهای دست نیافتنی ام و دشت های بی کرانت،
رویاهای زیبای من هستند…
وطن تنها میراثی است که
هرگز نمی توان آن را خرج کرد،
هدیه داد و یا فروخت.
وطن! وطن!
تو سبز جاودان بمان که من
پرندهای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو
به دور دست مه گرفته پر گشودهام
سیاوش کسرایی
ایران وطن است نه چون کامل است، بلکه چون واقعی است. سرزمینی که شادی و رنج را همزمان در خود نگه داشته و انسان را مجبور کرده بالغتر فکر کند. وطن یعنی جایی که آدم فقط مصرفکننده نیست، بلکه مسئول است؛ مسئول فهمیدن، ماندن، ساختن و نقد کردن.
وطن جاییست که حتی وقتی از آن دلخور میشوی، نمیتوانی بیتفاوت از کنارش عبور کنی. ایران چنین جاییست؛ کشوری که در آن احساس، تاریخ و زندگی به هم گره خوردهاند و هر جدایی از آن، نوعی دلتنگی خاموش بههمراه دارد.
ایران مجموعهای از حافظههای جمعیست؛ حافظههایی که در زبان مادران، در قصههای شبانه و در سکوت پدران خانه کردهاند. وطن یعنی همین پیوند نانوشتهای که نسلها را بیآنکه همدیگر را بشناسند، به هم وصل میکند.
وطن همیشه آسان نیست. ایران بارها ثابت کرده که دوست داشتنش نیازمند صبر، آگاهی و مسئولیت است. این سرزمین، آدم را وادار میکند عمیقتر ببیند و سطحی قضاوت نکند.
ایران جاییست که تضادها در آن زندگی میکنند؛ امید در کنار خستگی، زیبایی در کنار زخم. وطن یعنی پذیرفتن این همزیستی و تلاش برای معنا دادن به آن.
وطن فقط سرزمینی برای تولد نیست، جاییست برای شکلگیری نگاه. ایران به انسان یاد میدهد چگونه در میان پیچیدگیها، معنا بسازد.
ایران نامیست که با تاریخ حمل میشود، اما در اکنون زندگی میکند. وطن یعنی ادامه دادن داستانی که ناتمام مانده است.
وطن را نمیشود ساده تعریف کرد. ایران همزمان خاطره، مسئولیت، تعلق و پرسش است. جایی که آدم یاد میگیرد فکر کند، نه فقط احساس.
ایران سرزمین صداهای متنوع است؛ صداهایی که گاهی شنیده میشوند و گاهی نه. وطن یعنی تلاش برای شنیدن همه آنها.
وطن یعنی جایی که حتی انتقاد از آن، ریشه در علاقه دارد. ایران را نمیشود دوست داشت، بدون اینکه برای بهتر شدنش دغدغه داشت.
ایران خانهایست که ترک کردنش آسان نیست، حتی اگر جسمت برود. وطن در ذهن باقی میماند و با آدم راه میآید.
وطن یعنی تاریخِ زیسته، نه فقط نوشته. ایران پر از تجربههاییست که نسلها را شکل داده است.
ایران فقط متعلق به گذشته نیست. وطن یعنی آیندهای که هنوز میتوان ساخت، اگر مسئولانه انتخاب کنیم.
وطن یعنی جایی که آدم یاد میگیرد مقاومت فقط ایستادن نیست، گاهی ادامه دادن است. ایران این درس را بارها تکرار کرده.
ایران سرزمین سؤالهاست. وطن یعنی پذیرفتن این سؤالها و نترسیدن از فکر کردن.
وطن تنها جایی برای افتخار نیست؛ جاییست برای مسئولیتپذیری. ایران، آینهایست که خودمان را در آن میبینیم.
ایران یعنی ترکیب حافظه و امید. وطن یعنی نگهداشتن آنچه بوده و ساختن آنچه باید باشد.